Adaletin terazisi

Adalet terazisinin hassas tarttığını ezberlettiler bize. Ne var ki, büyüdükçe öğrendik; yasal olan her zaman hukuki olamayabiliyor ve terazi şaşıyor. Çünkü, yasalar her zaman ‘doğru’ olmayabiliyor. Bunu en son Yargıtay Başkanı Hasan Gerçeker de dile getirdi. Türkiye, bugün hemen her alanda tam da bunun sıkıntılarını yaşıyor. Yasalar arasında hukuka uygun düşmeyenler olduğundan, adalete olan güven daimi bir sarsıntı halinde ülkede. Toplumun ezici çoğunluğu her gün bir biçimde haksızlığa uğradığını düşünerek koyuyor başını yastığa…
***
Son olarak Beşiktaş tribünleri için dağıtıldı adalet. Buna göre, 36 insan ‘olağan şüpheli’ ilan edildikleri için 1 yıl boyunca İnönü’ye giremeyecekler. Gerekçe olarak, Wolfsburg maçında Beşiktaş Başkanı Yıldırım Demirören’e edilen küfürler gösteriliyor.

Biz, maçı kapalı tribünde izleyenler bu gerekçenin doğru olmadığını biliyoruz. Çünkü, 1 yıl yasaklı olanların önemli bir bölümü zaten yönetimi protesto edenlerden değil, protestolar yükselirken ‘nötr’ kalan gruplardan…
Hepimiz biliyoruz ki, bu bir iktidar oyunu. Daha ortada küfür yokken tribünleri ‘temizleyeceğini’ açıkça ilan eden Yıldırım Demirören değil miydi? İşte yine, koltuğa oturduğundan bu yana yaptığı onlarca yanlış gibi bir kez daha yanlış kaleye attı (attırdı) golü… Tribünün sesine kulak vermek, ne istediklerini anlamak yerine yine burnunun dikine gitti…
***
Bu ‘yasak kararıyla’ en temelde, suçun şahsiliği ilkesi de çiğnenmektedir. Eğer gerekçe gerçekten küfürse, o maça dair yayıncı kuruluş kaseti bir kez daha izlensin… Görülecektir ki, yasaklıların çoğu yönetim aleyhtarı tezahüratlara katılmamıştır. Ayrıca o tribünden çıkan sesi değil 36, 536 kişi çıkarabilirse ben artık hiçbir şey bilmiyorum…

Yapılmak istenen esasen şudur; tribüne gelip de yönetime muhalif olacaklara gözdağı… Eğer amaç gerçekten suçu cezalandırmak olsaydı, Denizli maçında tribünlere saldıranlar tespit edilip hakim karşısına çıkarılırdı. O maçta üzerine saldırılan insanlardan önemli bir bölümü daha sonra ‘tribün teröristi’ muamelesi görerek küfür gerekçesiyle cezalandırılıyorsa, bu adalete olan güveni sarsacaktır.

Çünkü tribünlere gidenler neyin ne olduğunu, kimin kim olduğunu, aslen ne yapılmaya çalışıldığını bilecek kadar zeka ve vicdan sahibi insanlardır.
***
Kendimi önemsediğimden değil ama bu seçim atmosferinde Demirören ile ilgili olumsuz şeyler yazmamaya özen gösteriyordum. Ola ki, seçimde oy kullanacak insanlardan bazılarının tercihinin değişmesine neden olabilir yazdıklarım diye…

Ne var ki, varılan noktada söylemem gerek ki; kendi taraftarlarına bu muameleyi gösteren, gösterilmesine izin veren, eleştirilmeyi göze alamayan, eleştirilerden faydalanmak yerine hiçbir hesabı olmadan bu takımı seven, takımın daha iyi olması için akıl yürütenleri önemsemeyen birinin Beşiktaş’ı bir kez daha yönetmesine gönlüm razı gelmiyor.

Hakan! Kutlu olsun

Ankaragücü’nün eski hocası Hakan Kutlu Denizli’ye yeni hoca oldu. Oldu ama yaptığı olmadı.
İnsan hep bir şeyler yaparak ‘büyürse’ de bunun tersi de doğrudur. İnsanı büyütenler arasında yaptıklarımız kadar yapmadıklarımız da önemli yer tutar. Bazen bir şeyi yapmazsın, hayatın makası orada değişir. Sen yapmazsın, başkası sana bakıp yapmaz, bu yapmama hali çoğalır, itiraz büyür ve hayat o itiraz üzerinden düzelir, güzelleşir.

Tanımam ama televizyon gördüğüm Nurullah Sağlam, gayet ‘sağlam’ birine benziyor. Yan mahallenin abilerinden biri gibi benim için… Kalecileri Özden’in, ki hayatta hepimiz zaman zaman formsuz olabiliriz, olmadık işler yapması sonucu 2-3 yenildikleri Bursa maçının ardından soyunma odasına giren Denizlispor Kulüp Başkanı Ali İpek, hocayı da oyuncuları da baştan ayağı ‘boyamıştı’ hatırlarsanız. Maçın ardından her onurlu adamın yapabileceği işi yapan Sağlam, ayrıntıya girmeden istifasını açıklamıştı.

Ve ben beklemeye koyuldum… Bundan sonra ne olacak?

Şu oldu, Ankaragücü’nün eski hocası Hakan Kutlu Denizli’ye yeni hoca oldu. Oldu ama yaptığı olmadı.

Bir kere meslektaşına karşı olmadı, şık durmadı.

İkincisi eğer Ali İpek, Denizli’ye hoca bulamasaydı, Hakan Kutlu ya da o teklifi kabul etmeyen ber başka hocanın yapmadığı bir şeyle belki de bu ülkede futbolun makası değişecekti.

Üçüncüsü… Sağlam’la birlikte o soyunma odasında bulunan ve o sözleri yemek zorunda kalan genç futbolcuların Hakan Kutlu’nun tutumunu nasıl değerlendirdiklerini merak ediyorum. Ve bundan sonra Kutlu’ya olan saygı seviyelerini!

Futbolcular sözleşmeleri gereği takımı bırakamayabilirler ya da buna cesaret gösteremeyebilirler. Onlara ufak itirazlarla hayatın değişebileceği umudunu vermek hocaların işidir. Kötü giden bir maçı döndürebilme umudu neyse, bu da odur.

Antep’i uzatmada 4-1 yendikleri maçtan sonra sadece bir idman yaptırdığı Denizlispor için, “Bu takım böyle oynarsa çok can yakar” dediğini okudum Kutlu’nun. Ve bir kere daha şaşırmadım… Ne yardımcı hocaları Özcan Bizati’nin demecinde ne Kutlu’nun o bir kaç kelimesi içinde Nurullah Sağlam’a çakılmış bir selam vardı.

Ali İpek tipi yöneticilerin altında çalışmak, Nurullah Sağlam’a yapılana rıza göstermek anlamına da gelir. Eğer kendimize bu tip bir muameleyi uygun görüyorsak zaten konu kapanmıştır. Bunun ‘eve ekmek götürmekle’ uzaktan yakından bir ilgisi yoktur. Eve ekmekle birlikte saygınlığında götürüleceğini unutursak, hatırlamak istemezsek futbol hayatımıza sandığımız kadar çok şey katmıyor demektir.

Bir de Denizlispor taraftarı olsaydım, “Hep böyle adamlar mı yönetecek hayatımızı?” sorusunu aklımda mıh gibi tutar, bu soruya yanıt arardım her maça gidişimde…

Tansiyonum düştü

Futbol, ‘yüksek tansiyon’dur. Düşük olunca tadı olmaz, sahaya bakasın gelmez. İlk 15 dakika, “Ulan ne maç oluyor be!” dedim ama devamı balon gibi söndü. En azından benim için öyle. Çünkü Beşiktaşlı gözüyle izledim maçı. O denli söndü ki maç bir ara, ben bile ‘hakem hatası’ konuşur hale geldim!

Maç, tansiyon maçıydı ama Galatasaraylılar ‘atmosfer idmanı’ yapmamışlardı. Daha başlamadan kaptan Arda’nın yükselttiği tansiyon Galatasaray’ı ‘tüketti’. Oysa bu oyun yetenek, beceri bilgi istediği kadar ‘sinire hakim olmayı’ da gerektiriyor. Keita, oyundan attırabileceği Carlos tarafından oyundan atıldıysa bunda Arda’nın o ilk ‘eylem’inin etkisinin büyük olduğunu düşünüyorum.

Maçın adamı kuşkusuz ki Alex diyecek herkes. Öyle ya iki gol attı. Ama oyuncunun terlemeden maç bitirdiği bir ülkede bundan daha doğal tespit olamaz. Golleri o attı ‘aslan payı’ da ona gidecek.

Benim için ise maçın adamları, Fener’i yöneten adam Cristian Baroni ile ‘İngiliz efekt’li Colin Kazım’dır. Kanımca maçın çözücüsü, Kazım’ın Galatasaray müdafaasında yarattığı tedirginlik oldu.

Maç bitince düşündüm… Keşke, emeğiyle geçinen kameramana o attığı şey için atan vatandaş bir özür telefonu açsa. Keşke, şu sahaya bir şey atmama konusunda insan aklı ve vicdanı elleri kontrol edebilse. Keşke Ersun Yanal, hiçbir şey söylemeden “Teknik analiz yapıyorum” diye konuşup kafamızı şişirmese… Bütün bunlar tansiyonumu normalin çok altına düşürüyor

‘Kuru temizlemeci’!

Yıldırım Demirören’in yanıt vermesi gereken sorular ortada durmaktadır.
Biraz tarih bilenler dünyanın ‘insan temizliği’ işinden çok çektiğini de bilir. Kendinden olmayanı imha etmek, eski bir ‘insan geleneğidir’. Hayvanlar aleminde ‘imha yoktur’, yaşamak için gerektiği kadar avlanmak vardır.

Anlaşılıyor ki, Beşiktaş Başkanı Yıldırım Demirören de soyunmuş ‘temizlik’ işine. Oysa, Denizlispor maçında yaşanan rezaletin ardından henüz ağzından derli toplu bir açıklama duyamadık. Bu konuda ağzını ilk açtığında ‘temizlik’ten söz etmesi pek manidardır. ‘Temizlik’ten söz ettiği kalabalık, tam da ‘Kartalcell’ markasının reklamını yaparken gösterilen tribünlerdir, boşaltılmış stada ‘Ruhumuz Burada’ yazanlardır.

Hukukun en bilinen ilkesidir, ‘suç şahsidir.’ Eğer tribünlerde suç işleyen biri/birileri varsa cezasını verecek olan metinler bellidir; yasalar. Yasanın üzerinde kendine güç vehmetmek, sorunları çözmek yerine tam tersine içinden çıkılmaz hale getirir. Stata giden insanlar palto, pantolon olmadığı gibi, Demirören de ‘kuru temizlemeci’ değildir. Yapılacak bir ‘temizlik’ varsa o kolluk güçleri ile mahkemelerin işidir.

Yıldırım Demirören’in yanıt vermesi gereken sorular ortada durmaktadır.

Şimdi… Denizli maçının görüntüleri ortadadır, suç da suçlu/lar da kolaylıkla tespit edilebilinir. Bu konuda çalışma yapılmış mıdır? İddialar vardır…

Kimi gruplara maç öncesi hatırı sayılır miktarda bilet verildiği yolunda gazetelerde haberler çıkmıştır. Bu iddialar soruşturulmuş mudur?

Tribünde dayak yiyen insanlara “Size saldıranlar kimlerdir?” diye sorulmuş mudur?

Malum, Beşiktaş tribünleri iki yıldır çeşitli dönemlerinde Demirören’i istifaya çağırmaktadır. Protestonun en doğal hak olduğu bilinirken, temizlenmek istenenler acaba “Yeter Yıldırım Demirören” diyenler midir?

Temizlenecekler hangi yöntemlerle, nasıl belirlenmiştir? Nasıl temizlenecektir? Stata mı alınmayacaklardır? Hangi gerekçelerle, kim almayacaktır? Bu ‘temizlik işlemi’ hangi yasaya dayandırılacaktır?

Yoksa bütün bu “temizleyeceğiz” nidası, “PAF takımıyla çıkarım” nidasının bir benzeri midir?

*****

Forza Forum’a özgürlük!
Son olaylar Beşiktaş’ta kimyası bozulmaması gerekenlerin bile kimyasını bozmuş. Bundan Beşiktaş forzabesiktas.com sitesi de nasibini almış. ‘Forum’ bölümünün “Çarşı kendine karşı” sloganı yazılarak tartışmaya kapatılması ciddi bir problemdir. Eğer bir mesele üzerine kendi içinden ya da dışından söyleyecek sözü olanlara tartışmalar kapatılırsa en önemli şey olan, kendini eleştirebilmek imkansızlaşır. “Kendine karşı” olmak kendini tartışmaya kapatmakla değil tam tersine, açmakla mümkündür. ‘Çarşı’ gibi artık anonimleşmiş bir adın kulüp yönetimine ya da muhalefete yakın gibi görünmesinin önüne geçilmesi için ne gerekiyorsa yapılmalıdır. ‘Çarşı’yı demokratik katılıma kapatmak olacak iş değildir. Kim, kimi sonsuza kadar susturabilir ki? Yapılan yanlıştır ve forum üyelere derhal açılmalıdır.

*****

Yumrukları güçlü ‘Sayın Yazıcı’!
Bursaspor Başkanı İbrahim Yazıcı da ‘temizlik’ işine el atmış görünüyor. Onun hedefi gazeteci arkadaşımız Erhan Telli. Korumalarına tutturmuş Erhan’ı. Tekme, yumruk girişmiş. Yetmemiş, polislere de emir vermiş, “Alın bunu” diye. Neden? Erhan’ın haberini beğenmemiş. Erhan, haberinin arkasında durduğunu açık açık söylerken, haberi düzeltemenin yolu da belli iken ağız burun girişmek! ‘Temizlik’ kültürü işte böyle bir şey; ‘beğenmedin imha et!’ Boynuna kravatı takıp, şeref tribününe kurulunca ‘Sayın’ olduğunu düşündüğümüz bir çok insan çöreklenmiş futbola ve hayatımıza. Ne yazık ki, eğlencemiz de, hüznümüz de, hayatımız da bu tür ‘sayın’ların ellerinde. Hiç umutlu değilim ya, Erhan şikayetçi olmuş ‘Sayın İbrahim Yazıcı’dan… Merakla bekleyeceğim hukuki sürecin nasıl işleyeceğini? Hayatta hala umut etmeye değer bir şeyler kaldı mı diye..

*****

OKU OKUT! Çupilerin İslam!
İçinde her şey var; futbol topu, çimen, çamur, kenar çizgisi, korner bayrağı. İçinde her şey var; sen, ben, tribün, geçmişimiz, geleceğimiz. İçinde her şey var; yenen, sevinen ama ille de yenilen, üzülen.

İçinde her şey var; hayat, insan… ‘Futbolun Sait Faik’inden, İslam Çupi’den ‘Mağlubu Anlatmak.’

Adı bile okumaya değmez mi?

*****

‘Duruş’a bak duruşa!
Beşiktaş Teknik Direktörü Mustafa Denizli’yi en sert eleştirenler arasında, ‘altında çalışan’ A2 takımının hocası Sergen?Yalçın ile alt yapı ‘patronu’ Gökhan?Keskin de var. “Birlik olalım”ı dilinden düşürmeyen yönetim de, “Artık takımı destekleyeceğiz” diyen taraftarlar da ikisi konuşurken ‘ağızlarına bakıyorlar’. Ne dersiniz, ‘temizlik’ işine yine yanlış yerden mi başladı Demirören?

Cisse’nin hayatı ve eserleri!

“Futbol basit oyundur” derler. Doğrudur. Ama bir şey atlanır, esasen zor alan ‘basit’tir. Erkin Koray bir gün bir barda çalan yetenekli genç kadın müzisyeni dinlemeye gitmiş. Gitarı gayet başarılı çalan genç kadın iki-üç parçadan sonra sahneden inip Koray’a yaklaşarak, “Nasıl çalıyorum ama Baba” demiş. “Çok iyi” demiş Koray. Hakikaten de iyi çalıyormuş. Derken iki-üç parça sonra aynı şey tekrar edince, Erkin Baba çakmış mideye kroşeyi; “İyi çalıyorsun, ama benim çaldığımı çalamazsın.”

Futbol da biraz böyle, kimse öteki gibi oynayamıyor ve genellikle basit oynayanlar sevilmeyen, hakir görülen oyuncular oluyor. Oysa futbolun yükünü, ağırlığını o basit oynamak zorunda olan orta sahalar çekiyor.
Korkarım, basit ve sade oynadığı için şimdilerde Fenerbahçe’de oynayan Cristian Baroni, geçmişte Maldonado’nun gördüğü muameleyi görecek yakında…

Beşiktaş’ta da benzer bir isim Eduard Cisse aynı akıbete uğradı… Basit, sade, işini yapmaya dönük oynayan Cisse’ye hocalar da dahil kimse ısınamadı. Ta ki Fabian Ernst’le birlikte oynayana kadar. İşte tam o dönemde Ernst’in varlığıyla birlikte, aslında o zamana kadar gayet sönük bir futbolcu gibi görünen Cisse bir yıldız gibi parladı. Evet, Beşiktaş’ın şampiyonluğunda Tello’nun ve Yusuf’un ‘patlamalı’ futbolunun katkısı da çok büyüktü. Fakat Ernst’in varlığıyla birlikte aklını, yeteneğini alabildiğine oyuna koyan Cisse’nin katkısı, sanırım en az onlar kadar değerliydi. Biraz ‘gamsız’ görünse de, soğuk, sakin, dengeli tarzıyla şimdilerde Beşiktaş’ın çok ihtiyacı olan biri gibi durmuyor mu Cisse? Bizim işimiz kolay… Maç bittikten sonra konuşuyoruz. Ne var ki, bizi bir teknik direktörden ayıran şey de bu, bizim sonradan gördüğümüzü o önceden görmek zorunda olduğu için koltuklarımız ayrı… Mustafa Denizli’nin de dost sohbetlerinde hayıflandığı bir isimmiş Cisse okuduğum kadarıyla… O nedenle takımımızda oynayan ve işini yapmaya çalışan her oyuncuya ‘ilerlemesi’ için katkı yapmak, bizim mutluluğumuz için onun kendi yıldızını parlatmasına destek vermek, ona yeni fırsatlar tanımak gerek, değil mi?

********

Evet! ‘Irkçılığa Hayır’
Manchester United maçında UEFA yetkililerinin İnönü’ye astırtmadığı pankartlardan birinde ‘No Racism’ yazıyordu. ‘Irkçılığa Hayır’ diyen bu pankartın içeri alınmama gerekçesi pankartın dibine atılan ‘Çarşı’ imzasındaki ‘A’ harfiydi. Tuhaf… Irkçılığın en ağır gadrine uğrayan coğrafyadan gelen birileri ‘Irkçılığa Hayır’ demeyi bir ‘A’ harfi nedeniyle ‘uygunsuz’ buluyor. Bu pankartın içeri alınmaması bile futbolu ve hayatımızı kimlerin yönettiğini göstermesi açısından ibret verici, değil mi? “Futbola siyaset sokmayacağız” safsatası altında buz gibi siyaset yapanlar her fırsatta gözlerimizi bağlamak için ardımız sıra koşturuyor. Onlara inat tribüne gerilemeyen pankartı kendi meşrebimce buraya geriyorum; ‘IRKÇILIĞA HAYIR/ NO RACISM…’

********

Tolunay Kafkas’ın ‘geri’ futbolu!
Beşiktaş’ın oynadığı son Kayseri maçı kimseye değilse en azından bana gösterdi ki, bu ülkede futbol oynamaya çalışmamak bir marifet sayılıyor. Tamam, Beşiktaş iyi oynayamıyor, kabul… Ya maçlarını, memlekete yapılan en son ve en modern statta oynayan Kayserispor, onlar neden oynamıyor? Koca bir ikinci devrenin neresinden baksanız yarıya yakınını yerde yatarak geçiren ve oyunu oynayarak değil, oynamayarak soğutmaya gayret eden bir takımın maçını izlemeye neden gitsin Kayserili? Evet, oynamadan da kazanılır bazen, ama bu modeli tercih edenlerin esasen yapmak istedikleri ‘kaybetmemektir.’ Bendeki imgesi her zaman iyi ve ileri olan Tolunay Kafkas’ın bu tercihinin, futbolu da, hayatı da ‘geri’ye mahkum ettiğini düşünüyorum. Sanırım yanılmıyorum.

********

OKU OKUT! Hemen başla!
Bir hesaba göre memlekette 13 bin antrenör, 700’e yakın da teknik direktör var. Sürekli futbol oynanıp, futbol konuşulan bu ülkede gezegenin en şöhretli hocalarından Jose Mourinho ile ilgili çıkan iki kitap 2000 adet satabilmiş değil. Okumayan, araştırmayan, kendini geliştirmeyen bu ‘hoca ordusu’nun oynatacağı futbol üzerine kafayı ellerin arasına alıp epey bir düşünmek gerek…

********

Mekan; ÇADIR Sahne; KIRIKA
Geçer girmezdim Beşiktaş’taki Çadır’a… Ses düzeni biraz problemli, ama sahnede KIRIKA var, tam takım. 10 numaraları Salih Nazım Peker’in kaptanlığında Yunan iki yabancı oyuncusuyla 7 kişilik KIRIKA, zeybeklerle rebetikolara verkaç yaptırarak gol arıyordu. Ben de kadeh elimde “KIRIKA Gol Gol Gol” diye tezahürattaydım. Afişlerini gördüğünüz yerde girip dinlemeniz, ruhsal menfaatiniz icabıdır.